Ik ben geboren en getogen in Nijmegen en de dorpen daaromheen. Na een paar omwegen – Den Haag, Amsterdam, Cambridge, Ljubljana  – ben ik inmiddels voor de vierde keer thuisgekomen. Blijkbaar kom ik altijd weer uit bij dezelfde conclusie: Nijmegen is thuis. Dat wist ik al toen ik de kans kreeg als tiener de eerste Gay-Straight Alliance op te richten in de stad. Ik merk het wanneer ik het publiek hoor juichen tijdens de Stevensloop. En ik wist het zeker toen de hele stad in 2022 haar overgebleven slaapzakken bracht voor Oekraïne, naar het GroenLinks-pand dat ik toen bestierde.

Ik stel me kandidaat omdat ik wil vasthouden wat Nijmegen sterk maakt. Deze stad is vooruitstrevend en solidair, maar dat blijft niet vanzelf zo. De druk op wonen, zorg en klimaat groeit. Ik ken jonge ouders die zich afvragen in wat voor klimaat hun kinderen straks leven. Twintigers en dertigers die – zoals ik zelf ook deed – van tijdelijke woning naar tijdelijke woning verhuizen. Jongeren met autisme die, net als ik ooit, vastlopen in wachtlijsten en formulieren, en alleen dankzij elkaar nog hulp vinden. Juist voor hen zet ik me in: niet kiezen tussen economie en ecologie, of tussen tempo en rechtvaardigheid, maar het allebei doen.

In mijn werk – van Europees klimaatbeleid tot jongerenparticipatie – leer ik hoe beleid alleen werkt als je het kunt uitleggen aan de mensen die het raakt. Ik duik graag de inhoud in met het doel om die inhoud uit te kunnen leggen.
Naast deze grote woorden ben ik groot fan van het bezoeken van de bossen, heuvels, en rivieren rondom onze stad. Ik ben ook lid van meer leesclubs dan waar ik realistisch tijd voor heb. En ik kan het niet laten om jongeren te trainen in debatteren.