Ooit werd ik (niet heel aardig) een ‘woke wijf’ genoemd. Ik vond het eigenlijk wel een goede geuzennaam, en ook mijn rode draad. Ik ben een niet geboren, wel getogen Nijmeegse. Als woke zestienjarige Tienertoerder at ik ooit een ijsje op Plein ‘44, en ook al was dat plein toen (nog) veel lelijker dan nu, ik wist meteen: hier wil ik studeren, hier wil ik wonen. Hier kun je links leven en jezelf zijn. En zo was het. De stad zat vanaf dag één in mijn hart.
Door de jaren heen heb ik heel wat facetten van het rijke linkse Nijmeegse leven leren kennen. Ik begon hier als student en ben inmiddels, vele jaren later, schoolleider in het voortgezet onderwijs. Ik ben steeds op allerlei manieren actief en maatschappelijk betrokken geweest. Kreeg hier kinderen. Al die tijd bleef ik in Nijmegen– geen haar op mijn hoofd die erover dacht ergens anders heen te gaan. Zelfs mijn vrouw kreeg ik zover dat ze voor mij van Groningen naar Nijmegen verhuisde.
Nu het gure politieke tijden zijn, wil, nee, moet ik iets doen. En dus doe ik dit: mijn bevlogenheid, ervaring, kennis en netwerk inzetten om ervoor te zorgen dat Nijmegen die leuke, lieve, linkse stad blijft. De stad waar iedereen mag zijn wie die is. De stad die duurzaamheid ook echt dóet. De stad waar nieuwkomers zich thuis mogen voelen. De stad die altijd jong van geest blijft. De stad die zichzelf blijft vernieuwen. De stad die welkom heet.
Dus wil ik in de raad. Om soms met gestrekt been en gebalde vuist, maar vaak ook diplomatiek en onderhandelend, bij te dragen aan de leefbaarheid van die fijne stad aan de Waal. Als woke wijf – met Nimwegen in ’t hert.