Ik groeide op in een buurt waar mensen elkaar kenden en vanzelfsprekend voor elkaar klaarstonden. We speelden buiten tot het donker werd, bouwden dammen in de waterval om de hoek en verstopten ons in het groen tijdens het buskruiten.
Mijn moeder had een visuele beperking, en kon altijd rekenen op de hulp van anderen. Een lift naar de huisarts als een van ons ziek was, of een arm die haar de weg wees naar de bushalte. Kleine gebaren, maar ze maakten een groot verschil. Mijn moeder gaf die aandacht ook weer door: als voorleesmama op school en als gastvrouw voor kinderen die bij ons kwamen lunchen. Zo leerde ik wat wederkerigheid betekent: omzien naar elkaar maakt een gemeenschap sterk. Iedereen doet ertoe en draagt op zijn of haar manier bij.
Als oudste dochter van zes kinderen groeide mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Ik leerde luisteren, zorgen en zorgdragen zodat iedereen zich gezien voelt. Empathie, betrokkenheid en het verlangen dat ieder mens tot zijn recht komt, vormen nog steeds de kern van wie ik ben.
Wat vroeger zo vanzelfsprekend voelde – dat we er voor elkaar zijn – wil ik nu nog zichtbaarder maken in onze stad. Nijmegen heeft de warmte en het idealisme die daarvoor nodig zijn. Ik wil helpen dat te versterken. Door te luisteren, samen te werken en vertrouwen op te bouwen waar dat nodig is.
Vanuit die overtuiging heb ik me kandidaat gesteld. Omdat ik wil bijdragen aan een Nijmegen waar we met aandacht en vertrouwen samen verder komen.